‘Laatste dag in Utrecht’, zei ik.

‘Jep’, zei Jurjen.

‘En die wil jij met mij doorbrengen. In een koffiebar. Om 14.00 uur.’

Een koffiebar vol stelletjes, bejaarden en kinderen.

Utrecht. Op dit tijdstip. Een ander leven. Een andere stad. Over 12 uur. Andere mensen. Ander gevoel. Andere dimensie.

Hij aan de thee. Ik aan de thee. Zo braaf dit.

‘Tuurlijk! Na van de week. Het was zo’n raar einde, op dat toilet.’

‘Dat was wel raar ja.’

‘Ik mag je.’

Hij pakte mijn hand vast. Ik voelde een kriebel in m’n buik en dacht aan Yort.

‘Lief.’

‘Bedoel. Je hoeft niet terug te antwoorden hoor. En ik ga toch naar Amsterdam, maar ik voel wel iets speciaals tussen ons.’

‘Vind je?’

‘Jij niet dan?’

‘Ik denk dat ik nog te veel met mijn ex in mijn hoofd zit. Ik kan het niet echt. Ik weet niet. Ben er niet mee bezig of zo.’

Hij liet mijn hand los.

‘Oké. Misschien was dit toch niet zo’n goed idee.’

‘Nee. Jurjen. Zo bedoel ik het niet. Ik mag je. Echt. Anders zat ik hier toch niet?’

‘Spreek je hem nog wel eens of zie je hem nog wel eens?’ vroeg Jurjen.

‘Yort?’

‘Ja?’

‘Nee. Hij wil het niet. Hij heeft nog wel wat spullen van me, maar reageert niet op m’n appjes en bellen durf ik niet. Hij neemt toch niet op. Hij doet alsof ik een geest uit zijn verleden ben geworden. Wat op zich wel waar is, maar kom op. Zeven jaar zagen we elkaar elke dag.’

‘Denk je niet dat hij gewoon afstand probeert te nemen en dat dit helaas alleen op deze harde onpersoonlijke manier kan?’

‘Nee. We kunnen toch wel gewoon praten? Ik besef heus wel, echt, dat hij en ik niet meer bij elkaar gaan komen. Sowieso na wat hij daar allemaal geflikt heeft, vertrouw ik hem echt niet meer.’

‘Wat heeft hij gedaan dan?’

‘Gewoon. Wat maakt het uit.’

‘Weet je’, zei Jurjen, ‘ze leren ons niet hoe we verdriet moeten hebben. School. Ouders.’

‘Of we hebben te veel tijd over om verdriet te hebben.’

‘Ik moest huilen in groep 7 toen mijn eerste verkering uit ging. Ze ging er vandoor met haar buurjongen, die ze zeven dagen in de week zag en mij zag ze maar vijf dagen op school. Ik was er toen van overtuigd dat het daaraan lag. Het meisjes dat daarna kwam, bezocht ik elke dag. Ook al mocht ze niet buitenspelen of iets, dan stond ik bij haar op de stoep. Met takjes te spelen en gewoon naar binnen te loeren. Haar vader vond me een creep. Die dacht vast dat ik een of ander… Ik weet niet. Ik mocht haar niet meer zien van mijn ouders. Mijn vader vond dat ik ongezonde dingen deed voor een jochie en dat liefde iets voor volwassenen was.’

‘Wat vond zij ervan? Dat meisje?’

‘Ik had niet echt het idee dat zij met liefde bezig was. Het was gewoon “verkering” en dat vond ze wel grappig. Als ik haar hand vastpakte of haar een zoen op de wang gaf, vond ze dat raar.’

‘En de meiden die daarna kwamen?’

‘Dat waren er niet zoveel. Ik denk dat ik daarna gewoon weer jongensdingen ging doen. Gamen. Voetballen. Pas toen ik zestien of zeventien jaar was kreeg ik weer interesse in meiden.’

‘Toen pas?’

‘Ik denk dat ik mijn eerste zoen kreeg toen ik zeventien jaar was op een camping in Italië van een meisje uit Drenthe. Ze had rood haar en sproeten en had een melkbleke huid en was echt mooi. Ze droeg van die jurkjes en soms zag ik haar witte ondergoed en dat vond ik zo aantrekkelijk. Nou ja. Ik voelde het in mijn buik en ze was heel lief tegen me en het zoenen was echt heerlijk. Echt heel fijn. Het was een fantastische eerste zoen.’

‘Zie je nu iemand, in het bijzonder?’

‘Tuurlijk niet. Anders deed ik toch niet mee aan dat goede doel speeddate-ding in de kroeg laatst.’

‘Nee, maar gewoon. Een scharrel of zo.’

‘Scharrel? Jeetje. Dat woord heb ik al in jaren niet meer gehoord. Ik doe niet aan “scharrels”.’

Ik was stil blijven staan in de tijd. Op de middelbare had iedereen het altijd over scharrels, bitches, niet meer groen zijn en verkering krijgen.

‘Maar je wilde wel met mij beetje goedkoop seks hebben op een toilet. Wat ben ik dan voor je?’, vroeg ik.

‘Ik weet niet wat me bezielde. Alcohol.’

‘Oh. Dus ik ben een alcohol-meisje.’

‘Nee. Zo is het niet. Gewoon. Ik krijg gewoon kriebels van je in mijn buik.’

‘Vlinders?’

‘Ik wil gewoon met je vrijen.’

Vrijen.

Hij wilde met mij vrijen en dan had hij commentaar op het woord scharrel.

Hij pakte mijn hand weer vast.

‘Sorry?’

‘Sinds ik je zag op die speeddate-avond. Al voordat Tim zei dat het net uit was met je ex.’

Ik kreeg een raar gevoel in mijn buik. Niet het goede gevoel. Hij gaf niet om me. Hij wilde me neuken. Alsof ik één of ander object was.

‘Ik zag er die avond niet uit van al dat gehuil’, zei ik.

‘Misschien val ik wel op huilende vrouwen.’

‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’

Ik trok mijn hand terug. Ik wilde naar huis. Weg van dit. Dit was een slecht idee. Ik wist wat ik wilde. Niet dit.

‘Sorry’, zei hij.

‘Ik moet naar huis Jurjen.’

‘Ik ook. Ik moet nog wat dingen doorgeven aan bedrijven.’

‘Succes dan’, vervolgens ‘Dit was het dan’.

‘Nee joh. Ik kom echt nog wel paar keer per maand in Utrecht hoor.’

‘Alles al wel ingepakt voor de verhuizing?’

‘Alles behalve mijn bed en beddengoed en tandenborstel.’

Was dit nou een uitnodiging? Om te neuken?

‘Ik moet nu echt gaan Jurjen.’

‘Jammer. Misschien wilde je m’n kamer zien. Hij staat nog vacant. Of wil je aan de rand van Utrecht blijven wonen?’

Hij wilde me echt neuken.

‘Ik kan jouw plek echt niet betalen’, zei ik.

‘Maakt niet uit. Er is al wel een kandidaat die ‘m waarschijnlijk gaat overnemen. Een vriend van een huisgenoot van me.’

‘Zullen we de rekening delen?’

‘Ik betaal wel.’

‘Nee. Delen.’


Nieuw boek uit • Digital love • Bestel het boek of e-book meteen >

Foto via @sinorox


Nieuw!

Volg me via WhatsApp. 1 op 1. Geen groepschat. Als ik wat geschreven heb, app ik je de link.

Doe dit en doe het goed:

  1. Voeg het nummer 06-44796441 toe aan je contactpersonenlijst
  2. Stuur vervolgens 'feest is AAN' met je voornaam naar mij
  3. Verwijder dit nummer nooit en te nimmer uit je adresboek. Anders ontvang je niks.

Als je er geen zin meer in hebt, app je me met de zin: 'Het is UIT'.