Soms komen muren op me af
Word ik tergend langzaam gek.
Nooit kom ik eens tot rust
Want ik ben nergens op m’n plek.

Soms duren dagen eeuwen
Kruip ik eenzaam er doorheen.
Zelfs in een kamer vol met vrienden
Voel ik me onbegrepen en alleen.

Maar ik hou toch het vertrouwen
Want dankzij alle tochten door de hel
Ben ik inmiddels fucking niet te slopen
En kom ik er uiteindelijk wel.