Ik werd wakker en veegde tranen weg
Het was voor iedereen gewoon een dag.
Alleen mijn moeder hield me bij vertrek lang vast
Het was duidelijk dat zij het zag.

Dat ik niet terug zou komen.
Niet straks, maar ook nooit meer.
Ze had altijd zo haar best gedaan
Maar kon niks doen aan al mijn zeer.

Dus ze liet me gaan
Ze moest ook wel
En vond het briefje
Dat ik had geschreven snel:

*Geniet van het leven zonder mij
Eindelijk zorgeloos en fijn.
Geloof me, Ik heb het zo lang geprobeerd
Maar het is te veel de pijn.
Ik kan niet meer
En zie geen andere manier.
Lieve mam, ik hou van je
Ooit zie ik je weer.
*