Christopher:
11:04: Waar was je vanochtend?

Noor:
11:04: Laat me met rust.

Christopher:
11:04: Even serieus. Waar was je.

Noor:
11:06: Je hebt me gemist, niet?

Christopher:
11:06: Ja. Absoluut. We hadden je inbreng nodig. Cees vertelde me dat je de vijfde keer ziek hebt gemeld deze stage-periode. Voel je niet aangevallen, ik probeer je te helpen. Dus, hé. Kom op. Verkloot dit niet. Denk aan je pa en je papiertje. Come on.

Noor:
11:06: Ik weet het. Ik baal zelf toch ook. Godverdomme.

Christopher:
11:08: Wat is er? Ziek?

Noor:
11:08: Drugs. Gewoon after drugs dip. Geef me maar aan. Geef het maar door aan Cees. Het boeit me allemaal even niets meer.

Christopher:
11:08: Hé. Relax. Ik geef niks door.
11:08: Maar, drugs? Waarom?

Noor:
11:08: Ik weet het ook niet. Ik ging de stad in om wat te drinken, alleen. Daar kwam ik een vage kennis tegen die eigenlijk naar huis wilde gaan. Maar ik heb hem overgehaald door heel zielig te gaan kijken en aan zijn arm te gaan hangen. Daarna hebben we drugs gedaan en gedanst in een lege kroeg. Het was gewoon fucked up allemaal.

Christopher:
11:11: Wat voor drugs?

Noor:
11:11: Heroïne. Nou goed?

Christopher:
11:11: Vind je dat fijn? Drugs?

Noor:
11:11: Soms. Jij?

Christopher:
11:11: Af en toe een jointje met vrienden.

Noor:
11:12: Dat is geen drugs.

Christopher:
11:12: Ik kan me soms aardig eenzaam en in mezelf gekeerd voelen door hasj. Dus doe niet alsof het iets onschuldigs is. Ik heb mensen flink naar de kloten zien gaan van jarenlang cannabisgebruik.

Noor:
11:12: Ik heb mensen ook naar de klote zien gaan. Van suiker.

Christopher:
11:12: Wat ben je nou aan het doen.
11:12: Waarom gebruik je drugs.

Noor:
11:12: Ik weet niet waarom ik het gebruik. Ik heb een soort haat-liefde verhouding met drugs.

Christopher:
11:12: Wat dan?

Noor:
11:17: Drugs maakt me bang. Dat ik daardoor juist een ander persoon word. Verwijderd van mezelf. Soms word ik een leukere versie van mezelf. Maar vaak een in mezelf gekeerde somberling die de nacht als een vage flits voorbij ziet gaan. Dan lach ik om grapjes waar ik niet eens de clou van heb gehoord en troost ik mensen, zonder dat ik weet waar ze nou zo verdrietig om zijn. Dan kijk ik naar mezelf in de spiegel en zie ik de rode doorlopen ogen en een maffe joker-glimlach op mijn smoel en erger ik me aan m'n voortand die niet meer in de pas loopt met de rest van m'n gebit en dan raak ik met mijn vingertoppen m'n andere vingertoppen aan en dat voelt zo anders dan overdag in het daglicht en dan weet ik zelf even niet meer wat ik aan het doen ben en of ik jong sterf of dat ik mezelf nog kan redden, door beter te eten, meer te sporten en geen drugs meer te doen. Dat.
11:23: Bij jou kan ik eerlijk zijn toch?
11:23: Jij begrijpt me toch?

Christopher:
11:23: Ik wil je zien.

Noor:
11:23: Ik voel me kwetsbaar en klote op dit moment.

Christopher:
11:23: Ik kom je op zoeken. Nu. Meteen. We moeten praten.

Noor:
11:23: Over wat.

Christopher:
11:23: Over je toekomst. Cees vraagt per e-mail advies aan mensen wat ze van je vinden en of we nog met je door moeten gaan.

Noor:
11:24: Hij ontslaat me maar.

Christopher:
11:24: Kom op Noor.
11:44: Noor?
11:54: Reageer even.
11:54: Ik kom je opzoeken hoor. P&O weet waar je woont.

Noor:
11:56: Het komt nu niet uit. Echt niet. Ik voel me kwetsbaar en lelijk. Je moet nu niet komen. Ik heb Cees net gebeld. Hij begrijpt het, zegt ie.
11:56: Hij gaat me niet ontslaan toch? Ik moet afstuderen dit jaar.

Christopher:
11:56: Maak je geen zorgen. Ik doe alles wat in mijn macht ligt.
11:56: Toch wil ik je zien.

Noor:
12:01: Nee.

Christopher:
12:04: Ik kreeg vroeger paniekaanvallen van hasj. Dan leek het alsof de wereld om me afkwam. Een heel maf gevoel. Alsof een golf van duizeligheid in mijn hoofd omsloeg en tegen de klippen van mijn schedel aankwam. Dan ging ik zweten en mijn hart klopte en het enige wat ik kon denken: Laat dit niet voor eeuwig doorgaan. Ik denk dat dat mijn grootste angst is: dat ik me voor altijd zo klote zou voelen.
12:04: Ik houd van controle. Ik wil controle hebben op mensen en op mezelf. Op mijn gevoel.

Noor:
12:04: Waarom blow je nog wel eens dan.

Christopher:
12:06: Om indruk op je te maken. Ik bedoelde eigenlijk die ene keer vier jaar geleden op een feestje van een vriend. En het was maar een trekje en het voelde heerlijk aan en gelijk weer die angst dat ik en paniekaanval zou krijgen van de hasj.
12:06: Ik heb zin om te blowen.

Noor:
12:09: Je moet de angst loslaten. Het klinkt gek. Maar de enige manier om die angst los te laten is door te blowen en die paniek over je heen te laten komen en je duizelig te voelen en dan nog meer trekjes nemen en het volledig omarmen en achter komen dat het gewoon zelf wegtrekt. Dat geneest je van die angst. Het gaat altijd over. Dus waar ben je bang voor. Snap je? Omarm het.

Christoper:
12:09: Ik kan om 4 uur weg uit dit kantoor.

Noor:
12:09: Nee Christopher. Bovendien komt Jackie langs.

Christopher:
12:09: Jackie?

Noor:
12:11: Ja.

Christopher:
12:12: Zijn jullie bevriend?

Noor:
12:12: Ja.

Christopher:
12:12: Grappig. Vind jullie helemaal niet bij elkaar passen.

Noor:
12:12: Hier ga ik niet eens op in.
12:12: Ik voel me overigens beter. Dankzij jou.
12:12: Dankjewel Christopher.
12:12: Ik ga even douchen voor Jackie voor de deur staat, oké? We spreken elkaar snel weer.
En echt tegen niemand vertellen dit. Oké? Niemand! Je kan het me niet aandoen.

Christopher:
12:13: Ik beloof het je.


Vond je dit leuk om te lezen? Mooi. Dit komt uit het boek Digital love. Bestel 'm hier >.