Johan:
19:00: Je mail. ?
19:00: Jezus Charlotte. Doe normaal zeg.

Charlotte:
19:00: We hadden toch beloofd om eerlijk en puur te zijn naar elkaar? Voor altijd?

Johan:
19:00: Ja, maar het is echt een mega verhaal. Vol woede en zo. Vol haat. Ik weet niet of ik het helemaal begrijp. Gaat ie wel oké?

Charlotte:
19:05: Tuurlijk. Lig gewoon in bed. Merlijn is weer beledigd vertrokken. Ik wilde geen Walking Dead met hem kijken omdat ik daar nachtmerries van krijg. Dus besloot hij het toch op te zetten voor zichzelf, als soort van "grap".
19:05: Maar ja. Ik zit in dezelfde kamer, dus zie het nog steeds. Daar kregen we woorden over. Nu is hij boos en onbegrepen naar zijn eigen huis gegaan. Daar Walking Dead kijken.
19:08: Diepe zucht. Ik snap mannen niet. Ik snap mezelf niet. Ik snap niemand eigenlijk niet. Waarom gaat het altijd zo moeizaam. Praten met jou. Praten met Merlijn. Jij begrijpt mijn fantasie naar geweld niet. Merlijn begrijpt mijn angst voor de Walking Dead niet. Niemand begrijpt me en ik begrijp iedereen. IEDEREEN.

Johan:
19:12: Wat doe je nog bij hem.

Charlotte:
19:12: Hé. Veroordeel me niet, oké? Ik heb je advies niet nodig. Ik dacht dat ik mezelf kon zijn bij jou.
19:12: Nu is het net alsof mijn verhaal niet aan is gekomen. Als een boom die is omgevallen en niemand die het heeft gezien of gehoord. Gewoon, verspilde energie. Alsof ik er niet toe doe bij jou. Alsof je me niet serieus neemt. Alsof je alleen maar wil praten over piemels en natte kutten. Over vingers in anussen en ander geile oppervlakkige praat.

Johan:
19:12: Kom op Charlotte. Je weet toch dat het zo niet zit.

Charlotte:
19:15: Ik weet niks. Wat moet je eigenlijk van me als je niet eens kan reageren op wat ik zeg over m’n mail. Als mijn hart bloed. Mijn bloedend hart. Verdomme.

Johan:
19:15: Charlotte. Rustig. Ik mag je. We mogen elkaar toch? Het is fijn toch om te kletsen met elkaar?
19:19: Charlotte? Me niet negeren hoor.
19:30: Ik schrok gewoon van de toon. Want ik voel ook wel eens die woede en de drang om al die frustratie in mij, bot te vieren op anderen. Vroeger sloeg ik wel eens tegen mijn deur aan. Een hele grote deuk. Daarna kreeg ik klappen van mijn pa. Niet hele harde klappen. Maar wel klappen. Omdat ik zijn “kapitaal” vernietigde. Dat ik in moest zien dat hij voor alles betaalde in dit huis en ik dingen moest nemen zoals ze waren. RESPECT schreeuwde hij dan heel vaak. Ik snap het woord respect nog steeds niet. Mensen die dat zeggen lijken het juist niet te hebben of nooit te krijgen.

Charlotte:
19:38: Wow. Je bent mishandeld door je pa. Heftig! Wist ik niet.

Johan:
19:39: Corrigerende tik. Moet kunnen toch?

Charlotte:
19:39: Nee. Dat is echt niet oké. Zie je je pa nog?

Johan:
19:39: Soms.

Charlotte:
19:39: Ben je bang voor hem?

Johan:
19:40: Nee. Hij is mijn pa! Hij had gewoon veel aan zijn hoofd vroeger denk ik. Hij verbouwde regelmatig mijn kamer en dat van mijn zusje. Beter dat, dan ons gezicht. Gewoon, zoveel woede. Zoveel woede. Zo vast in zijn lichaam. Kloppende ader in zijn nek, enorm witte knokkels, een blik in zijn ogen van machteloosheid en agressie. Moeilijk uit te leggen.
19:40: Nu ik het zo tiep, voel ik weer medelijden. Ik had toen ook medelijden met hem. Geen angst. Medelijden.

Charlotte:
19:40: Ben je niet bang dat je hem wordt?

Johan:
19:40: Hem wordt?

Charlotte:
19:40: Dat jij zo je woede gaat uiten?

Johan:
19:42: Ik voel wel eens die frustratie en die woede in me. Maar dat wat jij me mailde, dat heb ik nooit gevoeld en heb me ook nog nooit zo geuit. Nooit.

Charlotte:
19:43: Gelukkig!

Johan:
19:45: Ben jij niet bang dat je die geweldsfantasie drang van je niet meer kan beheersen en je het echt gaat doen? Echt echt gaat doen?

Charlotte:
19:45: Ik ben sprakeloos.
19:45: Je snapte toch dat dat gewoon gedachtes zijn? En gedachtes zijn niet vast te houden. Toch? Dat is niet iets echts. Dat snap je toch?

Johan:
19:46: Zo bedoelde ik het niet. Ik bedoelde. Laat ook maar. Gewoon. LAAT MAAR.
19:51: Wat doe je nog bij Merlijn.

Charlotte:
19:51: Liefde.
19:51: Waarom ga je nog om met je vader?

Johan:
19:52: Loyaliteit.

Charlotte:
19:52: Geen liefde?

Johan:
19:52: Heb nooit echt liefde gevoeld denk ik. Al denk ik wel dat zijn uiting van geweld liefde was. Om ons te behoeden en te corrigeren van foute dingen omdat hij het beste met ons voor had. Ik was niet makkelijk vroeger. Ik was echt niet makkelijk.

Charlotte:
19:53: Niet jezelf de schuld geven. Alles wat je doet, moet een uiting zijn hoe je opgevoed bent. De liefde en aandacht of het gebrek daaraan. Valse honden bestaan niet, wel valse baasjes, zeggen ze toch?

Johan:
19:54: Ik snap waarom je het zegt. Maar nee. Dat is net alsof "mijn ik" volledig wordt gevormd door liefde en aandacht. Alsof ik geen mens ben, maar een of ander massaproduct. Als je maar de handleiding volgt, komt er een mooi mens uit. Dat is toch niet zo?

Charlotte:
19:56: Dat bedoel ik helemaal niet. Laat maar. Geen zin meer in dit gesprek.

Johan:
20:00: Wat doe je nog bij Merlijn.

Charlotte:
20:02: Wat boeit jou het.

Johan:
20:03: Nix. Eigenlijk. Gewoon. Nix. Ik vraag het me gewoon af.

Charlotte:
20:14: Lul niet. Merlijn belde me net. Hij zei sorry. Hij komt weer hier heen. Spreek je.

Foto via @cabinadelafoto


Vond je dit leuk om te lezen? Mooi. Dit komt uit het boek Digital love. Bestel 'm hier >.




-----