Charlotte:
17:11: Hi Johan.
17:11: Ik zag vandaag de saddest ding ooit. Ik moet dit echt met je delen. Ik had het geprobeerd aan Merlijn duidelijk te maken, maar hij snapt me niet altijd geloof ik haha.

Johan:
17:30: Vriendjes…
17:30: Vertel.

Charlotte:
17:34: Wacht. Ik mail het je straks? Nu ff koken. Wat is je adres?

Johan:
17:34: Utrechtsfinest@geemeel.nl. Ik ben benieuwd.

Van: Charlottesometimes@geemeel.nl
Aan: Utrechtsfinest@geemeel.nl
Onderwerp: sneeuw

Hé J,

Ik was vanmiddag in Houten bij m’n moeder. Toen ik terugliep naar het station, zag ik een meisje van dertien jaar of zo. Zij bracht haar vriendin naar het station.

Ze wachtten beiden op het perron. Net voor de vriendin instapte gaven ze elkaar een knuffel. Het had iets puurs of zo, hun vriendschap. Zij ging bij het raam zitten aan de kant van het perron en ze bleven elkaar aankijken met een grote glimlach. Het fluitje ging en ze bleven naar elkaar zwaaien. De trein reed langzaam weg en zij begon mee te lopen om haar niet uit het gezicht te verliezen. Uiteindelijk moest ze gaan rennen om de trein bij te houden, tot ze niet verder kon omdat het perron ten einde kwam. Ze bleef zwaaien tot de trein uit zicht verdween en wandelde toen stapvoets het perron af.

Onderaan het perron, bij de spoorbomen stonden drie van die tieners met scooters die alles hadden gezien. Net zoals ik. Ze maakten van die proestgeluiden richting haar. Omdat ze mee rende. De schaamte die ik in haar gezicht zag. Ze liep weg, met haar blik naar de grond gericht.

Ik voelde me zo verloren. Ik voelde haar pijn. Het was een openbare executie. Haar onschuld die weg werd gevaagd, door paar van die verveelde tieners. Het was zo sad. Dat gezicht. Ik krijg er nog tranen van in mijn ogen. De bubbel waar zij in zat met haar vriendin en dan wordt dat ruw verstoord.

Het is zo triest dat we zo kwetsbaar zijn voor andermans ogen en lach, voor andermans woorden. Dat gaat zo diep. Ik geloof er niks van dat er mensen zijn die zich daar niks van aantrekken. Sure, pokerface, doe alsof het je niet raakt. Maar dat voel je toch gewoon, van binnen? Dat is toch niet te negeren? Die emoties? Waarom straft de evolutie ons zo als we het signaal krijgen dat we iets doen of zeggen dat niet binnen het geaccepteerde valt van anderen? Waarom zit dat er zo diep ingesleten? Waarom krijgen we daar stress van? Stress. Zo’n oermensreactie van binnen.

Ik denk de laatste uren heel vaak aan dat meisje. Soms moet ik ervan huilen. Serieus. Gewoon. Tranen. Over mijn wangen. Omdat ik het allemaal zag en niks durfde te zeggen. Omdat ik eigenlijk een arm om haar heen had moeten slaan en had moeten zeggen: Let niet op hen... Dat zij jong mag zijn hoewel haar lichaam al trekjes begon te vertonen van een vrouw. Dat zij gewoon moet doen wat ze wil doen. Dat die…

Ik weet niet. Ik krijg weer tranen in mijn ogen Johan. Weer tranen in mijn ogen. Het is zo sad. Het is zo sad

De wereld is zo’n verschrikkelijke plek soms. Echt verdord. Ja. Verdord. Dat is het. Een verdord grasveld. Zo lelijk. Niks moois meer aan. Niet langzaam geel aan het worden door het gebrek aan water. Gewoon verdord.

Maar het gekke is. De momenten dat ik het meest gelukkig was, was in zo’n groep met vrienden, anderen uitlachen en belachelijk maken. Dat gelach met elkaar om die gemeenschappelijke loser gaf zo’n rush van binnen. Alsof ik een komediant was en tienduizenden mensen tegelijk om mijn grapjes lachten. Ik ben geen pester geweest. En die verhalen die we deelden over anderen, zeiden we niet in hun gezicht of zo.

Maar toch.

Ik snap die drie tieners en dat gevoel om een ander belachelijk te maken en de bevestiging te zoeken bij elkaar dat je hetzelfde bent. Godverdomme.

Ik wil zo graag ergens bij horen. Ik wil zo graag met anderen mensen uitlachen. Ik wil dat voelen. Dat ik onderdeel ben van iets. Dat ik en mijn vrienden tegen de onbegrijpelijke wereld strijden. Met al die losers met hun suffe banen en stomme hobby’s en gekke kleren en maffe luchtjes. Soms voel ik zelfs de behoefte om iemand in elkaar te slaan. Samen met anderen. Lekker als groep iemand aan gort te slaan. Ik ben zo nieuwsgierig wat voor gevoelens dat in mij gaat losmaken. Of dat beter is dan xtc of liefde of seks. Ik wil die rush van adrenaline, spanning, samenhorigheid en macht voelen.

Ik wil het ervaren.

Sorry dat ik het zeg, maar ik wil het godverdomme echt voelen. ECHT voelen. Snap je? Echt voelen. Ik weet dat het niet kan, niet mag, dat ik nooit iemand überhaupt zomaar pijn zou kunnen doen. Maar als er geen gevolg bestaat. Of beter gezegd. Als er geen tijd bestaat, er geen morgen komt. Dan zou ik het zo graag willen doen. Please. Zo graag.

Ik wil het bloed zien komen. Ik wil de tanden uit het tandvlees trekken. Ik wil de huid blauw zien kleuren. Ik wil die persoon zien lijden en tegelijkertijd hard lachen met m’n vrienden. Elke trap die we tegen het lichaam aan doen.

Hahaha. HAHAHA.

Zoveel stofjes. Zoveel geluk van binnen. Zo’n heerlijke vibe. Een bubbel van lekkerheid. Een natuurlijke rush van ecstasy.

Wat denk jij?

Liefs, Charlotte

Dit verhaal is een onderdeel van de serie Digital love

Foto via @maratneva
Volg me op Instagram @psychokillerblog


Vond je dit leuk om te lezen? Mooi. Dit komt uit het boek Digital love. Bestel 'm hier >.




-----