Hé Merlijn,

Ik mis de smaak van koffie op je tong. Het hoopje was in de hoek van de kamer, al weken onaangetast, alsof je het niet ziet. Ik mis de geur van je gezeik onder de douche als ik m'n tandenpoets en de glimlach op je gezicht als je me voor het eerst in de ochtend begroet.

Je kan niet koken. Je bent te beroerd om me op te halen van de bushalte. Je weet de naam van het vriendje van m'n zusje na drie jaar nog niet.

Ik mis wat we waren. Ik mis het zo erg... Onze gedeelde dromen. Die ene foto in Aken, die we beiden bewaarden in onze binnenzak. De oldtimer van de overburen en hoe we fantaseerden hoe we de sleutel konden gappen en naar de Provence konden rijden om daar een Airbnb te beginnen.

Als ik een foto van ons beiden zie denk ik alleen maar: we zijn niet meer wat we zo graag wilden zijn. Jij bent niet meer de oude jij. Ik ben niet meer de oude ik.

Wat zijn we aan het doen. Voor wie doen we alsof. Wat heb je te bewijzen. Wat heb ik nu nog te verlangen.

Stiekem wilde ik dat je het vond. Onbewust wilde ik het. Want ik had altijd al het vermoeden als ik onder de douche stond, dat je m'n telefoon doorging, op zoek naar signalen dat mijn woorden en mijn blik naar jou toe een leugen waren. Op zoek naar waarheden die niet bestaan.

Ik heb 't toegelaten. Ik heb het je nooit laten weten dat ik wist wat jij deed. Omdat ik het niet belangrijk vond. Omdat ik serieus dacht dat dat liefde was. En nu heb je de bestanden en de chat gevonden met Johan en laat je niks meer van je horen.

Het is beter zo. Zonder jou. Ja. Beter. Het had niet zo gehoeven. Maar het is goed zo.

We zijn niet meer wat we wilden zijn. Helaas. Tot m'n spijt. Opeens was je er in mijn herinneringen. We gaan samen zo ver terug. Ik weet niet eens meer wie ik was voor jij in m’n leven kwam.

Je bent mij en ik ben jou.

We kunnen het niet meer. We weten niet meer hoe het moet. Ik weet niet hoe ik je moet liefhebben, hoe ik je moet verleiden en moet genieten van je aanrakingen. Je lijkt altijd zo ver weg met je gedachtes. Ik ben zo afgevlakt.

Het proces is begonnen. Al een tijdje. Dat van aftakeling. Van afscheid nemen. Ik ben je aan het vergeten. Ik delete sommige foto's van ons want ik voel alleen maar frustratie als ik m'n blije lach naast jouw hoofd zie. Toen was ik ook niet blij. Omdat je elke opmerking van mij wegwuifde als iets sufs.

Ik heb laatst voor het eerst gerookt. Omdat jij het me altijd verbood. Terwijl je de negende peuk v/d avond opstak.

Je was verliefd op de aandacht die je kreeg van een ene Noor. Dat meisje dat jij een stalker met een zieke geest noemde. Ik vraag me af hoe ze toch op het idee kwam dat jij en zij voor elkaar gemaakt waren.

Ik ben niet stom. De parfum van een onbekende dame in je kleren. De lange rode lokken op je trui.

Ik heb nooit wat gezegd. Omdat ik echt dacht dat wat wij waren, was wat mijn moeder graag wilde zien. In voor- en tegenspoed.

Hoe naïef. Leven voor m'n moeder. Nu ze dood is voel ik me bevrijd. En zo verdrietig. Zo verdrietig.

Je was er voor me. Toen. Daar ben ik je dankbaar voor. Zo ontzettend dankbaar. Je was zo lief voor me. Zo lief had ik je nog nooit meegemaakt. Soms dacht ik wel eens: kon je altijd maar zo lief zijn. Kon nu maar weer iemand in m'n omgeving sterven om die warme zachte kant in jou wakker te maken.

Ik heb nog spullen van je liggen hier. Je kunt ze aankomend weekend ophalen. Dan ben ik niet thuis. M'n huisgenoten weten ervan. Als maandag je spullen er nog liggen gooi ik ze weg.

Ik wil geen appjes ontvangen. Geen berichten op Facebook of Instagram. Als je me wat te melden hebt, mail me. En misschien antwoord ik.

Misschien ook niet.

Deze mail zie ik als een gebaar. Omdat ik 't eigenlijk verkloot heb. Jouw zwijgen vind ik daarentegen kinderachtig. Alsof de afgelopen acht jaar niet hebben bestaan. Ach. So be it. So be it.

Het ga je goed Merlijn. Ik gun je het beste. Echt.

Liefs,

Jouw Charlotte.

Foto via @jesseherzog


Vond je dit leuk om te lezen? Mooi. Dit komt uit het boek Digital love. Bestel 'm hier >.




-----