Van: Utrechtsfinest@geemeel.nl
Aan: Charlottesometimes@geemeel.nl
Onderwerp: Re: De dag dat ik besloot

Hey Charlotte,

Weet je hoe ik me voelde? Toen? Op de reünie? Toen ik met je kletste? Toen ik je na al die jaren weer zag?

Ik voelde me opgewonden en warm en bijna verliefd. Door jou. Je hebt iets om je heen hangen dat mij zo warm maakt. Begrijp me niet verkeerd. Toen ik je jaren geleden voor het eerst zag, op de fiets, met je rokje die elke keer omhoog kroop, zelfs zo ver dat iedereen voor even je onderbroek kon zien, was ik de enige gast die niet naar je bovenbenen en billen keek.

Ik keek naar je prachtige blauwe ogen en die volle donkerblonde wenkbrauwen van je. Ik wilde daar naar blijven kijken. Ik ga niet stoer doen dat, nadat je niet meer bij me in de klas zat, dat ik vaak over je nadacht. Je was gewoon verdwenen uit mijn hoofd en gedachtes.

Ik had geen Facebook, uit principe. Dat was fijn. Niemand die zich monddood in mijn leven opdrong. Niemand over wie ik hoefde na te denken. Maar toen ik je weer zag op de reünie, had ik zo'n behoefte om je schouders aan te raken. Om aan je haren te zitten. Je beide oorlellen te strelen. Om de haren op je armen te tellen. Om met mijn vingers over je lippen te glijden. Om - om in jouw taal te spreken - mijn emmer van blijdschap en geluk in jou te laten overlopen. Ook al had je nooit zo naar me gekeken en voel je misschien nog niet aangetrokken tot mij, dan had je gevoeld wat ik voelde bij het samen zijn met jou.

Dan had je vast hetzelfde genot ervaren van het staren naar jouw gezicht en lichaam. Van gewoon, jou zijn. Niet zoals al die andere jongens naar je kijken. Gasten die jaren later nog hadden over dat ene moment dat je rok echt te ver omhoog kroop op de fiets. Nee, gewoon de ware Charlotte. De ware.

Ik snap wat je schreef over Merlijn. Je hebt een relatie met hem en daar wil ik niet tussenkomen. Ik wil gewoon vertellen wat ik voelde toen ik je zag. Ik wil niet dat je nu dingen voor mij gaat voelen die je niet mag en wil voelen. Dus lees het, negeer het. Afgesproken? Negeer het.

Leuk je ontmoet te hebben.

Als je besluit niet meer te reageren, zoals al die andere meiden uit het verleden, toen ik eindelijk eens open en eerlijk was over mijn gevoelens. Dan wil ik nog een ding tegen je:
Dankjewel. Voor het zijn van jezelf bij mij.

Je hebt me verrijkt. Voor even. Je hebt me enkele geluksmomenten bezorgd.

Dat hoop ik mijn hele leven vast te houden.

Wat je zei: dat er altijd een volgende morgen komt die de dag van eerder laat vergeten.

Niet bij mij.

Ik onthoud alle gevoelens die ik ooit heb gehad.

De haat en woede van mijn vader.

De afwijzingen van tientallen dames.

De eerste zoen.

Jou op de fiets, met je rok.

Dat vergeet ik nooit meer.

Mijn buik voelt het nu weer.

Hopelijk tot ooit.

Liefs,

Johan


Vond je dit leuk om te lezen? Mooi. Dit komt uit het boek Digital love. Bestel 'm hier >.




-----

Foto via @jesseherzorg

Dit verhaal is een onderdeel van de serie Digital love