Van: Charlottesometimes@geemeel.nl
Aan: Utrechtsfinest@geemeel.nl
Onderwerp: De dag dat ik besloot

Hoi Johan,

Ik voel andermans energie. Zoiets als hoe we de wind ervaren als het over onze huid glijdt. Die tinteling. Snap je? Alsof hun emmer van emoties overloopt in die van mij.

Ik voel de somberheid van mensen. Verdriet. Blijdschap. En soms voel ik bij mensen niks. Helemaal niets. Gewoon, leegte. Als ze naast me staan merk ik ze niet eens op. Zo leeg zijn ze van binnen. Het is geen spiritualiteit geloof me, dat is het niet. Ik voel het gewoon.

Het is zwaar, open staan voor wat anderen van binnen voelen branden. En het is maf om iemand te zien lachen, grapjes te maken en tegelijkertijd weten dat die van binnen aan het sterven is van onbegrip en eenzaamheid.

Vroeger dacht ik dat ik mensen kon helpen. Dan ging ik vragen of ze oké waren en dan zeiden ze nee. Dan kwam het verhaal. Maar het was niet bevredigend of zo. Het leek net alsof het ze niet opviel dat ik wist hoe ze zich voelden en dat ik de enige was die ze begreep en aandacht gaf.

Al klinkt dit egoïstisch en snap ik ook wel dat zij die zich kut voelen niet bezig kunnen en hoeven te zijn met mensen zoals ik. Maar ze zagen niet dat ik bijzonder was.

Het is zwaar. Zo zwaar. Al die emmers die maar in mij overlopen. Soms, aan het einde van de dag, kan ik alleen maar slapen. Niet avondeten. Niet douchen, niet tv kijken of gewoon een boek lezen.

Na school direct mijn bed induiken en slapen. Het reset mijn lichaam en mijn geest. De volgende ochtend is alles weer weg. Ik moet dan echt even ontladen of zo.

Merlijn snapt me niet.

Die vindt me vaak saai. Die denkt dat ik mijn hele leven slapend door ga brengen. Hij kan hier zelfs echt beledigd om zijn. Dan voel ik een klein vleugje agressie in hem. Serieus.

Maar toch. Ik kan hem niet verlaten. Juist hem niet. Weet je waarom niet? Omdat ik bij hem zo weinig voel. Weinig ups, weinig downs.

Hij is gewoon vrolijk, rustig, koppig maar niet somber. In zijn gevoel dan. Ik voel geen zwaarte in hem, ook niet veel blijdschap, maar gewoon neutraliteit of zo. Ik kan dat niet loslaten. Ik wil dat niet loslaten. Alsjeblieft niet. Ik ben zo blij met wat hij is. Sure. Hij begrijpt me vaak niet.

We hebben regelmatig onenigheid over suffe dingen. Het punt is: Ik wil niet begrepen worden. Niet door hem. Ik wil gewoon dat hij er is, af en toe een arm om me heen slaat, me de oren van mijn hoofd afkletst over nutteloze dingen. Gewoon, omdat ik bij hem niets hoef te voelen. Gewoon lekker niets. Luisteren en genieten van hoe hij doet en wat hij zegt, zonder dat ik van binnen dood ga. Je wilt niet weten hoeveel mensen ongelukkig zijn. We leven in een schijnwereld. In een grote klote schijnwereld met elkaar. Ik heb geen idee waarom iedereen zo somber is. Waarom niemand doet wat ie wil doen.

We kunnen alles worden. We willen niks worden. We kunnen op zoveel manieren gelukkig zijn en niemand lijkt blij met de gemaakte keuzes. Of is het gewoon overschatting wat een keuze ons moet opleveren? Dat het altijd teleurstelt? Op het eind? Of kunnen we er ons niet bij neer leggen dat weinig dingen in het leven echt blijdschap geeft? Niet zoals in de reclames en in films waar mensen zoveel dingen zo extreem voelen. Blijdschap. Verdriet. Woede.

Misschien is tijd wel de dooddoener. Na een fijn of vervelend gevoel, gaan we naar bed en dan worden we wakker en het is een nieuwe dag en zijn al onze frustraties en juich-momenten verdwenen. Dan moeten weer op zoek naar nieuwe prikkels of zo.

Tijd is een bitch.

Ik weet zelf niet eens wat me blijdschap geeft. Misschien ook wel. Chocolade. En daarna voel ik me dik, misselijk en smerig en negeer ik mezelf dagenlang in de spiegel. Laat staan de weegschaal. Kutding.

Waar maak ik me druk om…

Ik snap mezelf niet. Ik vind het fijn om met je te mailen. Mijn spirituele broeder. Dingen tegen je aanhouden. Kletsen over het leven. Over deze barre tocht naar de dood toe.

Vroeger schreef ik doot. Ik denk wel tot mijn twaalfde. Uit principe. Omdat ik niet snapte wat die -d daar op het eind deed. Die hoorde je toch niet? Het is toch niet doo-duh? Het is toch doot? Met een harde -t klank?

Whatever.

Gegroet,

Charlotte


Vond je dit leuk om te lezen? Mooi. Dit komt uit het boek Digital love. Bestel 'm hier >.




-----

Foto via @Sinorox

Dit verhaal is een onderdeel van de serie Digital love