Merlijn:
Ik ben dronken en ik denk aan je. Ik vroeg me af of dit goedkoop was, maar na een lang en dronkenmanschapsberaad met mezelf kom ik tot de conclusie dat dronken mensen altijd eerlijk zijn. Een of andere manier verdwijnt de filter der beschaving en worden dingen blootgelegd in ons hoofd.
Als dit op de een of andere manier sense maakt voor je. Elke keer als ik dronken ben zie ik jou, in mijn hoofd. Niet eens naakt. Gewoon, aan een tafel, bij kaarslicht, in die fantastische blokjesblouse van je, met je grote bruine ogen naar mij te kijken. De glinstering in je ogen. Die stijve pik van mij onder de tafel, afgeschermd door mijn arm erover heen te laten hangen. Ik weet niet waarom ik dit naar je typ.
Het is fucking 4 uur ’s nachts en jij slaapt allang en ik kom nu zo eenzaam en wanhopig over. Maar ik wilde je laten weten dat ik nu aan je denk. Echt aan je denk. Ik weet niet wat ik hiermee moet. Wat ik hiermee in stand houd en dat we beiden weten dat we dit leven niet voor elkaar bestemd zijn. Niet in deze cultuur.
Ik houd van Charlotte. Ik houd van jou. Ik houd van dat wat wij samen zijn. Dat wat wij kunnen oproepen bij elkaar. We zijn een soort van magische combinatie. Als jij gitaartalent had en ik had kunnen zingen, waren wij de nieuwe The Smiths geworden of het nieuwe U2.
Dus hier zijn we dan. Ademend. Kijkend. Grijpend. Langzaam aan klaargemaakt te worden om in een niet te stoppen proces van beschaving te starten. Schoolplicht. Zorgverzekering afsluiten. Belastingopgave. Daar tussen door keuzes maken: Welke baan ga ik nemen, welke naam kies ik voor mijn kinderen, welk land ga ik bezoeken, welk verhaal wil ik leven.
Ondertussen tikt de klok maar door. Met wie wil ik mijn leven spenderen. Want dat is wat mijn leven is. Tijd doden. Me continu afvragen met wie ik de aankomende duizenden minuten dat wil doen. Met Charlotte. Met jou. Met mijn vrienden. Ik wil tijd met je doden Noor. Gewoon met jou tijd doden. Slaap zacht.
Ik kan niet slapen. 5 uur ‘s ochtends inmiddels. Wanneer word je wakker en lees je dit? Over twee uurtjes? Misschien over drie? Ik word langzaam nuchter en voel me fucking depressief. Ik weet niet. Zware gevoelens over het leven.
Dus dit is het leven. Wandelend van de ene bubbel naar de ander. Al die boodschappen die de hele dag op me worden afgevuurd. Glimlachende mensen die zo gelukkig lijken met dat ene product in de hand. Geen agressie, geen haat, alleen aardigheid en seksualiteit. Gespierde mannen, slanke vrouwen. Ze wekken een verlangen in me op. Een verlangen dat ik niet mag uitvoeren. Ik wil die vrouwen op de aanplakbiljetten neuken, dagenlang.
Ik wil die gespierde gasten de tyfus slaan. Nachten lang. Tussen al die blije en seksuele boodschappen door verdoe ik m'n tijd met oorlogspelletjes op m’n telefoon en pc. Met televisieseries kijken over mannen met wapens en vrouwen met spierballen. Of kijken naar films waar de wereld voor de zoveelste keer gered moet worden van een of andere sadistisch ding dat het zo slecht met ons voor heeft.
Ik snap het niet. Die extremen waarin we aan bloot worden gesteld. Seksualiteit, geluk, geweld. Maar in de bubbel van het leven horen we ons juist te gedragen in de openbare ruimte. Netjes. Beschaafd. Geen geweld. Geen seksualiteit. Gewoon ademen. Normaal gekleed zijn. Niet te veel aandacht vragen, niet te veel aandacht geven. Dat is toch om gek van te worden? Ik snap de wereld niet. Echt niet. Fuck.
Ik ga maar weer uit bed. Koffie drinken. Sigaretten roken. Doei Noor.


Vond je dit leuk om te lezen? Mooi. Dit komt uit het boek Digital love. Bestel 'm hier >.




-----