Noor:
We zijn zo verliefd op onszelf, is het niet? Via jou zie ik mezelf en niemand anders. Je bent een spiegel. Ik weet het zeker dat jij mijn spiegel bent.
Is het raar dat ik verliefd ben op mezelf? Nee toch?
Ik probeerde mezelf te zijn vannacht maar het mislukte aan alle kanten. Ik lachte om grapjes die niet leuk waren, ik zette gekke stemmetjes op waar niemand op reageerde en pakte de hand van een jongen vast waar ik niks van moest hebben en helemaal niks van wilde. Drie vodka en vier sigaretten later een uur lang met hem gezoend in een hoekje van het gebouw. Alsof ik een of ander tienermeisje was. Toen hij vroeg of ik bij hem wilde slapen werd ik wakker in mijn eigen realiteit. Ik keek hem aan en nee. Gewoon nee. Geraldo. Ik moest opeens weer aan mijn vriend denken. Geraldo. Ik glimlachte naar hem en ben de danszaal opgelopen en heb gedanst tot vier uur 's ochtends op foute jaren negentig muziek en ben toen vertrokken naar huis met zo'n gevoel van melancholie en moeheid en toen ik verkleumd van de kou op m'n kamer aankwam en op de bank ging zitten met een glas water en ik niet wist of ik moest kakken of kotsen voelde ik me zo klaarwakker. Zo helder. De zon die opkwam omdat de gordijnen nog open waren. De stilte van de nacht. De stilte in mijn hoofd. Ik voelde me voor even echt gewoon helemaal in het hier en nu en toen dacht ik aan jou. De pijn die me sterker heeft gemaakt. Het idee dat ik niet meer afhankelijk van je ben. Ik je goedkeuring niet wil horen over mijn leven. So u know. Ik ga slapen en hoop over een paar uurtjes weer wakker te worden en niet meer aan je te denken. Oké? Kus. Slaap zacht Merlijn. 😘

Om de dag het vervolg van digital love. Mis niets. Achtervolg me op Instagram.

Check de psycho killer store >

Foto via wearealive.today