Daar lag ze. In het water. Te spartelen.

Door haar vriend Peter van de boot afgegooid. Omdat ik het met haar had gedaan.

Peter liep van de reling weg en ging ergens midden op het dek op de grond zitten huilen als een mietje. Rachel kwam geschrokken naar me toe gelopen. ‘Zou haar telefoon nog in haar zak zitten?’

Ik zag hoe Anna richting de kant zwom. Nog een flinke klus zo in het donker. ‘Heb je nu je zin?’ Vroeg Rachel.

Ik keek om me heen. Het dek stroomde vol mensen die geschrokken naar het water keken.

Ik moest weg hier. Dit was nooit mijn plek geweest. Ik had hier niet moeten komen. Ik had nooit een vinger moeten uitsteken naar Anna. Ze was het me niet waard geweest. Stom christelijk mokkel.

Nu zwom ze naar de overkant. Alleen.

Nu zat Peter daar te huilen. Wat een sukkel.

Ik pakte mijn I-phone uit mijn zak en gaf het aan Rachel. Toen trok ik mijn schoenen en mijn sokken uit. Ook mijn shirt liet ik achter. Ik moest weg hier. Ik had hier niets meer te zoeken. Een gedachte dat ik morgen mijn telefoon bij Rachel thuis kon ophalen, vrolijkte me direct op.

Rachel keek naar me alsof ik groen en paars uitsloeg.

‘Wat - ga jij nou - doen?’

Ik lachte naar Rachel. ‘Vrij zijn.’

Voor ik er zelf erg in had, was ik in het koude water beland. Het werkte ontnuchterend.

Al vrij snel haalde ik Anna in. We zwommen samen naar de kant. We klommen eruit. En keken beiden naar de boot die steeds verder van ons vandaan raakte. Ik keek haar aan en zij mij. We zeiden niets. Het duurde even voor we beiden op adem waren gekomen.

Ik sloeg toen een arm om haar heen. Zogenaamd voor de warmte.

Voor even voelde ik een ware connectie met haar.

Toen barste ze in huilen uit. ‘Laat me los klootzak.’

Ik pakte haar nog steviger vast. Ik merkte dat ze de kracht niet had om zich te verzetten.

‘Laat me nou lo-hos Charlie.’

Ik liet haar maar los. Ze zag er sexy uit met haar natte haren. Ik durfde niet te kijken naar haar borsten. Te bang dat zij zag dat ik haar stijve tepels zag.

Het gesnik hield op. Ze haalde uit haar zak een oude Nokia-telefoon. Ze gooide het ding in het water.

‘Wat heb ik gedaan,’ zei ze toen. Toen barstte ze weer in huilen uit en sloeg ze een arm om mijn blote lichaam heen.

Ik wilde heel veel zeggen. Echt heel veel. Maar ik wist eigenlijk niet zo goed wat.

Ik wilde haar troosten. Haar laten merken dat alles goed kwam en zo. Dat Peter een sukkel was en het gewoon verkeerd begrepen had. Dat onze nacht samen voor mij héél bijzonder was. En dat ze mij direct moest bellen als Peter haar nog een keer zou aanraken.

Maar ik kon geen enkel woord verzinnen dat geloofwaardig uit mijn mond zou komen.

Dus zei ik maar niets.

Vijf minuten later stond Anna op en liep ze van me vandaan. Zonder wat te zeggen. Ik bleef nog tien minuten daar zitten. Ik staarde naar het water van het Amsterdam Rijnkanaal en zag in de verte de boot aanmeren.

Toen ik het te koud kreeg, besloot ook maar naar huis te lopen.

In mijn spijkerbroek en blote bast.

Rock ’n roll had nog nooit zo koud en kansloos aangevoeld.

Eerste bericht | < Vorig bericht Volgend bericht >