#25. Somberheid komt voor de val (I)

Iets klopte hier niet.

Mijn handen trilden.

Mijn lichaamstemperatuur ging van warm naar koud.

Ik was in het toilet dat tevens een badkamer bleek te zijn. Ik bekeek mezelf in de spiegel.

Een bleke huid. Dikke zwarte glinsterende wallen onder mijn ogen. Ik herkende mezelf niet meer. Waar was de normale Charlie heen. De man die in het middelpunt van alles stond. De gast die met één knipoog wist of hij ging scoren vannacht.

Ik was mezelf niet. Mijn spieren waren zwak. De gedachte dat iemand me ging aanspreken in deze toestand, liet mijn hart direct sneller kloppen.

‘What the fuck,’ zei ik. Ik kon niet helder meer nadenken. Alles was wazig. Chuck en Hein schoten elke keer door mijn hoofd. Hun afkeurende blikken eerder vandaag in de stad. Hun ogen die mij zo teleurstellend aankeken.

Ik vermande mezelf. Ik moest me niet zo aanstellen. Ik had bier nodig en frisse lucht. Ik stapte het/de toilet/badkamer uit en wilde direct het studentenkamertje verlaten.

‘Charlie!’ Zei iemand. Ik draaide me om. Chuck knikte naar me. ‘Drink een biertje met ons. Zal ik wat halen?’

Ik knikte ja. Geen idee waarom. Chuck klopte me op mijn schouder en liep toen de kamer uit. Een misselijk gevoel slikte ik weg.

Jennifer bleef me weer lang aankijken. Ik verborg mijn trillende handen achter mijn rug. Ze was knap, slank en sexy. Het deed me helemaal niets.

Haar vriendin verdiepte zich in haar telefoon. Ik wist niet wat ik moest zeggen.

‘Je kijkt somber,’ zei ze.

‘Ik heb het gevoel dat ik hier niet hoor te zijn,’ zei ik.

‘Welkom in mijn leven. Ik vind het allemaal een grote waas joh.’

Ik keek naar een lege bierfles op de tafel, me af te vragen of ik ‘m in haar kont kon dauwen. Gewoon om te zien hoe wazig ze echt was.

‘En ik bedoel dus niet de alcohol,’ zei ze. ‘Weet je. Ik ben eens een keer heel erg dronken geworden toen ik alleen was. Kut man. Wat voelde ik me toen eenzaam zeg. Ik kon er geen kant mee op. Het was niet leuk. Ik word nooit meer alleen dronken. Ben jij wel eens in je eentje dronken geworden?’

Ik haalde mijn schouders op. Ik kon me nauwelijks concentreren op haar woorden.

‘Ja. Dan sms ik altijd al mijn exen. Om vervolgens elke minuut op mijn telefoon te kijken of ze al gereageerd hebben,’ zei ik.

‘Ik ben blij dat ik haar heb gevonden,’ zei Jennifer. Kijkend naar haar vriendin. Haar vriendin keek kort op, glimlachte flauw en dook toen weer haar telefoon in. ‘Mijn eenzaamheid zou nog eens mijn dood worden joh. Maar weet je wat zo kut is?’ Ze boog zich naar mij toe. Naar mijn oor: ‘Ik deel niet graag mijn tandenborstel met haar.’

Ze deed een stap naar achteren en knikte bevestigend. ‘Verklaar me voor gek. Echt. Maar ik krijg overal jeuk als zij dat ding in haar bek steekt. Niet dat ik vies van haar ben of zo. In tegendeel. Maar – ik weet niet.’

Ik keek naar haar vriendin. Ze had iets slooms in haar gezicht. Ze leek ons gesprek niet echt te volgen.

Ik voelde zweet druppels op mijn rug en in mijn gezicht. Ik wist niets meer uit te brengen.

Ik keek naar de deur en vroeg me af binnen hoeveel seconden ik in de buitenlucht zou staan. Het zou te lang duren. Misschien kon ik beter weer de wc invluchten.

De vriendin tikte Jennifer op de schouder en zei iets onverstaanbaars in haar oor en liep toen weg. Jennifer keek haar na. ‘Wat een kont heeft ze, vind je niet?’

Ik keek er kort naar. Ik vond haar kont ook iets slooms hebben. Het wiegde zo langzaam naar links en naar rechts. Het miste een bepaalde ronding of zo.

‘Ja, mooie kont,’ zei ik maar. Het dringende gevoel dat ik hier weg moest zakte weer weg.

Ik vroeg me af waar Chuck bleef. Ik had meer bier nodig. Veel meer pislauw smerig kut bier. Om dit vage gevoel te onderdrukken. De misselijkheid. De wazigheid in mijn hoofd. Het gevoel dat elke stap die ik zette een te veel was.

Ik had continue het idee dat ik om kon vallen en iedereen me dan zou uitlachen. Niemand mocht me zo zien. Mijn wallen. Mijn bleke huid. De trillende handen. Nu ik hier zo stond ging het goed. Niet te veel bewegen, niet te veel praten. Gewoon ademen.

Jennifer glimlachte naar me en keek toen weer weg. Ze zag het niet. Dat ik elk moment hier kon sterven.

Dit was niet mijn avond. Dit was niet mijn plek.

Waar had ik last van.


Mis niets. Ontvang het volgende verhaal direct in je mailbox

< Vorig bericht Volgend bericht >

Bestel nu

Tomson Darko

About Tomson Darko

Ik doe het altijd met condoom en gebruik nooit drugs. Bedenker en schrijver van Psycho killer blog. Je vindt me op huisfeestjes in de keuken. Schrijver van boek 'Vrouwen die Charlie haten'.

Comments