#22. (Alleen)

De wekker gaf me vandaag het gevoel dat deze dag het weer niet waard was om geleefd te worden.

Elke keer dat ik Maria in dit huis tegenkwam, deed ze alsof ik lucht was.

Op straat voelde ik me verdwaald.

In de kroeg was ik alleen.

Op mijn heropend Facebookprofiel vond niemand me leuk.

Wisten ze dat ik er was?

Dat ik het leven op dit moment niet zo serieus nam?

Als ik dood zou gaan zou niemand me vinden.

Ik was werkelijk waar echt alleen op aarde. Totale individuele vrijheid.

Alleen.

Ik wenste dat mijn leven al was begonnen. Dat het ergens naar toe ging. Maar ik besefte me elke seconden weer, als ik ooit op mijn bestemming zou aankomen, het waarschijnlijk voor niets was geweest.

Mijn isolement

Mijn bed was mijn bunker geworden. Ik had me omgeven met tig pakken AH sap, flesjes Spa, crackers, zak C1000 brood, AH pindakaas en Orinoko chocoladepasta. En een vuilniszak voor mijn afval.

Het raam was een halve arm van me verwijderd. Als ik me goed uitrekte kon ik ‘m opendoen voor wat frisse lucht.

Ik hoefde praktisch gezien de komende dagen mijn bed niet meer uit te komen. Dat gaf me een rustig gevoel. Alleen de wc was mijn enige uitje uit bed.

Het was elke keer weer een enorme opgave waar ik een halve dag tegenop kon zien. Ik besloot daarom nog minder te drinken en te eten.

Ik probeerde gedachtes aan Anna te negeren. Door op mijn Asus laptop tv-series te kijken. Dexter, Game of Thrones, The Americans.

Ik voelde me zo moe in mijn lichaam en mijn hoofd. Ik probeerde aan weinig te denken. Ik had nergens zin in.

En soms overviel het me. Anna, Rachel en Maria. Ik voelde hoe mijn hoofd rood aanliep en ik uit schaamte mijn hoofd in het kussen verborg.

Wat had ik gedaan?

Ik stompte op het matras en wachtte geduldig tot het gevoel weer wegging.

Hoewel ik in alle eerlijkheid en bescheidenheid Anna had geneukt, had ik de woede en teleurstelling van Maria en Rachel niet verwacht. Ik had niet gedacht dat het me zo raakte.

Mijn dagen werden korter. Mijn nachten steeds langer.

Toen het moment kwam dat ik in totale zelfmedelijden besloot om een emmer naast mijn bed te zetten om daarin te pissen en te poepen kreeg ik een sms; Van Nik.

“Hey pik. Ben je dood ofsow? Vanavond biertje in Gras?”

Iets in mij riep dat ik dit moment moest aangrijpen om mijn bunker te verlaten. Ik moest zonlicht pakken. Ik moest mijn spieren laten bewegen. Ik had frisse lucht nodig.

Eerste bericht | < Vorig bericht Volgend bericht >

Bestel nu

Tomson Darko

About Tomson Darko

Ik doe het altijd met condoom en gebruik nooit drugs. Bedenker en schrijver van Psycho killer blog. Je vindt me op huisfeestjes in de keuken. Schrijver van boek 'Vrouwen die Charlie haten'.

Comments