Noor:
Hé.
Ik heb in het ziekenhuis gelegen. Ik ben ingestort. Letterlijk. Een huisgenoot vond me. Ik dacht dat ik een hartaanval had. Ze heeft me met de auto van de buren naar het ziekenhuis gebracht.
Daar zeiden ze dat het een paniekaanval was.

Merlijn:
Jezus! Heftig! R u okay?

Noor:
Ik heb een doorverwijzing gekregen naar een psycholoog. Ik durf het nummer niet te bellen.
Het voelt aan als een soort. Ik weet niet. Psychische hulp. Hoe triest. Alsof ik mezelf niet in de hand heb. Alleen maar omdat jij een appie stuurde.
Ik weet niet. Het voelt gewoon raar aan.

Merlijn:
Stel je niet zo aan. Die mensen zijn opgeleid om je te helpen. Wat kan daar fout aan zijn? Beterschap man! Ik meen het.
Ik kan nu niet praten. Misschien later deze week.

Noor:
Ik vertel dat ik dacht dat ik een hartaanval had, dankzij jou. Onderzocht en shit en ik zit in de fucking put en jij zegt dat je niet kan praten? WTF Merlijn!
WTF!

Merlijn:
Noor… Het komt nu niet uit… Serieus nu niet. We praten later. Ok?

Noor:
Ja is goed. Ga maar lekker offline. Boeit jou het wat. Ik snijd mijn polsen wel door, film het live via Facebook en Snapchat en Instagram en weet ik veel wat en zeg dat het jouw schuld is.

Merlijn:
Ben je serieus?

Noor:
Ja.

Merlijn:
Geen grappen hierover maken! Serieus niet. Dit is niet grappig.

Noor:
Je moest gaan toch?
DOEI MERLIJN!
Sorry voor dat. Zo was het niet bedoeld.
Ik snap dat je verder moet. Jij hebt jouw leven en ik heb alleen jou.
Geraldo was hier. Heel lief en zo. Thee voor me zetten. Kruik. Me masseren en ik kon niet eens dankjewel zeggen. Daar zei hij wat van en opeens was dat een ding. Dankjewel. Omdat hij het zo benadrukte voelde het voor mij niet meer oké om dankjewel te zeggen. Want dan had het niet meer dezelfde intentie, omdat hij daar een punt van had gemaakt.
Die stomme discussie liep zo uit de hand dat hij nu boos naar huis is gegaan om “af te koelen”.
Soms wou ik gewoon dat hij niet ging afkoelen en zijn frustratie gewoon bot ging vieren tegen mijn gezicht- en lichaam aan. Zodat ik zijn pijn en frustratie kan voelen, op mijn lichaam. Ik wil graag fysieke pijn voelen. Want deze mentale toestand trek ik niet. Ik heb liever blauwe plekken dan dit klote gevoel.
Merlijn.
Verlaat me niet. Niet nu.
Je moet me helpen.
Kom je me opzoeken?
Ik heb je nodig.
Gewoon praten.
Als vrienden.
Verder niks.
Please?
Ik snap wel waarom je niet reageert.
Laat ook maar. Oké?
Laat ook maar.
Ik ben weer aan het roken. Slecht hè?
Ik heb het zoooo gemist.
Ik heb sinds gisteren drie pakjes opgerookt.
Mijn bankrekening kan de tering krijgen.
Ik wil nicotine. Continu.
Zelfs toen ik onder de douche zat, heb ik zitten doorroken.
Ik wil de schade inhalen van afgelopen jaar niet roken.
Wist je dat jij me ooit aan het roken hebt gebracht?
Die nacht dat we dronken waren van een fles rode wijn.
Toen je de hele week bij mij was omdat je vriendin in het buitenland zat voor haar studie?
Ik denk de laatste week vaak terug aan die tijd.
Praten met jou, ook al reageer je niet, voelt goed aan.
Het kalmeert me. Omdat ik weet dat je het leest.
Alleen die gedachte al maakt me beter.
Geraldo komt zo meteen weer.
Ik ga sorry zeggen heb ik net besloten.
Hij is veel te lief.
Ik heb lieve mensen om me heen nodig.
Ik heb Geraldo nodig.
Ik denk dat ik van hem houd.
Gek niet? Nu ik me zo zwak en klote voel merk ik pas hoeveel ik van mensen houd. Puur en alleen omdat ze voor me klaar staan en dat voelt zo goed.


Vond je dit leuk om te lezen? Mooi. Dit komt uit het boek Digital love. Bestel 'm hier >.




-----

Foto van Cody Bratt